สุวรรณหัตถิชาดก

พระโพธิสัตว์ในรูปช้างเผือกผู้ซื่อสัตย์

ณ ดินแดนอันสงบสุขแห่งหนึ่ง ซึ่งมีป่าไม้อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำใสไหลผ่าน มีฝูงช้างป่าอาศัยอยู่รวมกัน ในฝูงนั้นมีช้างเผือกเชือกหนึ่ง ซึ่งก็คือพระโพธิสัตว์ในภพชาตินี้ พระองค์มีผิวพรรณผุดผ่องดุจทองคำ งวงและงาขาวบริสุทธิ์ เป็นที่รักของช้างทุกเชือกในโขลง

อยู่มาวันหนึ่ง เกิดความแห้งแล้งรุนแรง แหล่งน้ำในป่าเริ่มเหือดแห้ง สัตว์ป่าทั้งหลายต่างพากันกระหายน้ำและอดอยาก พระโพธิสัตว์ผู้มีจิตเมตตา ทรงทราบถึงความทุกข์ยากของสัตว์ทั้งหลาย จึงทรงเป็นผู้นำในการออกเดินทางเพื่อค้นหาแหล่งน้ำใหม่

พระโพธิสัตว์ทรงนำโขลงช้างเดินเท้าเปล่าเป็นระยะทางไกลหลายวัน ผ่านป่าทึบและเนินเขา ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุ แต่พระองค์ก็ไม่เคยย่อท้อ

ช้างเชือกหนึ่งในโขลงเอ่ยขึ้นด้วยความเหนื่อยอ่อน “ท่านพญานาค เราเดินทางมานานมากแล้ว ข้าพเจ้ากลัวว่าจะไม่พบน้ำ”

พระโพธิสัตว์ทรงหันมาให้กำลังใจ “อย่าเพิ่งสิ้นหวังเพื่อน เราต้องเชื่อมั่นว่าเราจะพบ หากเราตั้งใจแน่วแน่”

ในขณะที่เหล่าช้างเริ่มหมดหวัง พระโพธิสัตว์ก็ทรงได้กลิ่นดินชื้นๆ ลอยมาตามลม พระองค์ทรงทราบทันทีว่าต้องมีแหล่งน้ำอยู่ไม่ไกลนัก

ด้วยความหวังที่กลับคืนมา พระโพธิสัตว์ทรงเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งได้พบกับน้ำตกที่ไหลลงมาจากหน้าผาสูง ท่ามกลางความยินดีของเหล่าช้างทั้งหลาย

เมื่อสัตว์ป่าอื่นๆ ได้ยินข่าว ต่างก็พากันมาดื่มน้ำที่นี่ ทำให้ป่ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

แต่แล้ว ก็มีนายพรานผู้โลภมาก ทราบข่าวเกี่ยวกับช้างเผือกอันงดงาม จึงวางแผนที่จะจับพระโพธิสัตว์มาขาย

นายพรานนำเครื่องพันธนาการอันแข็งแรงมาดักรอที่บริเวณแหล่งน้ำ เมื่อพระโพธิสัตว์เสด็จมาดื่มน้ำ นายพรานก็ลงมือจับ

พระโพธิสัตว์ทรงพยายามต่อสู้ แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากเครื่องพันธนาการได้

นายพรานกล่าวด้วยความดีใจ “ในที่สุดเราก็ได้เจ้ามาครอบครอง เจ้าจะนำโชคลาภมาให้เราอย่างมหาศาล”

เมื่อเหล่าช้างในโขลงทราบข่าว ต่างก็พากันโกรธแค้นและพยายามจะเข้าไปช่วยพระโพธิสัตว์

แต่พระโพธิสัตว์ทรงส่งเสียงห้าม “อย่า! จงอย่าทำอะไรเลย พวกเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”

พระโพธิสัตว์ทรงทราบดีว่า หากเหล่าช้างเข้าไปช่วย ก็อาจจะถูกทำร้ายไปด้วย พระองค์จึงทรงยอมจำนนเพื่อปกป้องพวกพ้อง

เมื่อถูกนำตัวไปถึงเมือง พระโพธิสัตว์ทรงถูกจับใส่กรงขังไว้ในวังของกษัตริย์

พระราชาทรงชื่นชมในความงามของช้างเผือก แต่ก็ทรงสังเกตเห็นความเศร้าโศกในแววตาของมัน

พระราชาตรัสถาม “เจ้าช้างเผือก เหตุใดเจ้าจึงดูเศร้าสร้อยนัก”

พระโพธิสัตว์ทรงตอบด้วยเสียงอันเศร้าสร้อย “ข้าแต่พระราชา ข้าพเจ้าคิดถึงโขลงช้างของข้าพเจ้า และเพื่อนสัตว์ทั้งหลายที่รอคอยข้าพเจ้าอยู่”

พระราชาทรงประทับใจในความซื่อสัตย์และเมตตาของพระโพธิสัตว์ พระองค์ทรงทราบว่าช้างเชือกนี้มิใช่ช้างธรรมดา

พระราชาทรงมีรับสั่งให้ปล่อยพระโพธิสัตว์คืนสู่ป่า

พระโพธิสัตว์ทรงกลับคืนสู่ป่า และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเหล่าสัตว์ทั้งหลาย เรื่องราวของช้างเผือกผู้ซื่อสัตย์และเสียสละ ได้เป็นที่จดจำตลอดไป